Ona göre insan ilişkilerinin merkezinde libido vardır. Libido sadece cinsellik değil; yaşama enerjisi, bağ kurma güdüsü ve yakınlık ihtiyacıdır.

Bugün birçok evlilikte yaşanan şey şu:

Libido bastırılmıştır ama yok olmamıştır.

Ve Freud çok net söyler:

Bastırılan hiçbir şey kaybolmaz, sadece biçim değiştirir.

Duygusal kopuş dediğimiz şey, Freud’a göre çoğu zaman bastırılmış öfke, hayal kırıklığı ve cinsel hayattaki doyumsuzluğun sonucu. İnsan bunları konuşamaz, itiraf edemez, hatta kendine bile söyleyemez. Çünkü “ayıp”, “uygunsuz”, “bozucu”dur.

Sonra ne olur?

İlişki sessizleşir.

Dokunma azalır.

Bakışlar kaybolur.

Yakınlık yerini rutine bırakır.

Freud der ki:

İnsan arzusu öldüğünde değil, suçlulukla bastırıldığında ilişki çözülür.

Bugün danışanların sık söylediği şu cümle Freud açısından çok anlamlı:

“Eşimle bir sorunum yok ama ona dokunmak içimden gelmiyor.”

Freud bunu “duygusal kopuş” diye adlandırmazdı.

O buna nevrotik uzlaşma derdi.

Yani:

• Kavga etmeyelim

• Aile bozulmasın

• Düzen devam etsin

Ama bedel şu: Arzu feda edilir.

Freud’a göre modern evliliklerin büyük kısmı sevgiyle değil, alışkanlık, korku ve bastırma ile sürdürülür.

Ve bastırma arttıkça semptomlar ortaya çıkar:

• Nedensiz öfke

• İlgisizlik

• Sürekli yorgunluk

• Cinsel isteksizlik

• Duygusal donukluk

Freud çok rahatsız edici bir şey söyler:

İnsan en çok, arzusunu inkâr ettiği yerde soğur.

Bu yüzden Freud’a göre asıl sorun boşanmak değil.

Asıl sorun, isteksiz bir hayatı normalleştirmektir.

Boşanmak bir sonuçtur.

Duygusal kopuş ise yıllarca süren bastırmanın kaçınılmaz son durağıdır.

Hoca Freud bugün yaşasaydı muhtemelen şunu söylerdi:

“Evlilikler bitmiyor; insanlar arzularını gömmek zorunda kaldıkları için içten içe çöküyor.”

Ve belki de en sert cümle şu olurdu:

Birlikte yaşayıp hiçbir şey hissetmemek, ayrılmaktan daha ağır bir ruhsal bedel.