Bu iki hastalıklı ruh hali ile hemen her cenaze, ödül töreni ve galada karşı karşıya gelebilirsiniz. İki kare fotoğraf çekmek için birbirlerini ezen bu klinik vakalar, bana göre gerçekten tıbbi olarak araştırılması ve incelenmesi gereken vakalar.

Son bir aydır uzaktan gözlemliyorum onları, ruh hallerini ve psikolojik durumlarını amatörce gözlemlemeye, hal ve hareketlerini anlamlandırmaya çalışıyorum. Bu bir ayda tecrübe ettiğim en önemli şey şu ki; avına yaklaşan kaplan edasıyla çekildikleri selfielerin ardından tüm ciddiyetleri ile yeni bir ava, yani selfiye yönelmeleri sadece saniyeler alıyor. Israrcılar, asla vazgeçmiyorlar. Ne kadar kaçarsanız kaçın, nereye kaçarsanız kaçın asla kurtulma şansınız yok pençelerinden. Pençelerinden diyorum, çünkü bazen gerçekten sizi pençeleriyle kendilerine çekebiliyor, bu duruma razı olmaz ve rıza göstermezseniz fırça bile yiyebiliyorsunuz.

Yer ve mekan konusunda ise gerçekten ulaşım ağları çok geniş. Özellikle İstanbul’da kümelenenler Silivri’den Tuzla’ya hemen her cenaze, merhumun yakınlarından bile önce gidebiliyor mesela.

Sadece selfie çektirmekte değil, kameraların görüş alanına girecek şekilde arka planda röportaj fonu olmaya da bayılıyorlar bu arkadaşlar. Bazı günler beş röportajın üçünde arka plan hep aynı… Öylece boş boş dikilen, boş boş bakan aynı yüzler…

Aslında uzun uzadıya yazabileceğim birçok karakteristik özellikleri var ama çokta kafanızı şişirmek istemiyorum. Ben şahsen bu ruh halini tehlikeli buluyorum. Bu konu kimin görev alanına girer, hangi kurum buna bile tedbir alır, bu arkadaşlar nasıl topluma geri kazandırılır ve tedavi edilir bilmiyorum. Lakin gerçekten bence bu önemsiz görünen önemli meselelerimizden biri. Dikkat…