17 yaşında bir öğrenci, tüm hayatını bu ülkenin aydınlık yarınlarına neferler hazırlamaya adamış Fatma Nur Çelik öğretmeni aldı kopardı hayattan. Geriye onlarca gözü yaşlı öğrencisi, 5 yaşında çocuğu, acılı ailesi ve vicdanlarda kolay kolay kapanmayacak büyük bir yara kaldı.

Böylesine büyük bir kini besleyen ne varsa lanet olsun ona… Bu denli bir cehaletin tüm kılcal damarları kurusun isterim… İsterim elbet ama nasıl olacak bu iş? Nereden başlamak gerekiyor bu vahşetten ve gafletten arınmaya?

Televizyon dizilerine bakıyorum. En masumu bile masum değil! Kimi cephanelik gibi, kimi aile içi çarpık ilişkilerin odağında, kimi ise reyting uğruna domuzdan medet ummakta, kaşınmaması gereken yaraları kaşımakta…

Müzik zaten belki de Cumhuriyet tarihinin en vasat döneminde. Ne şarkılar şarkı ne duygusu var notaların, nede anlamı ve manası…

Ekonomi ise dört bir yanında bombalar patlayan şu coğrafyada ayakta kalabilmek adına adeta bir ölüm kalım savaşı veriyor. 

Sağduyu, empati, sabır ve hoşgörü memleketi terk edeli yıllar oldu zaten o mevzuya hiç girmiyorum…

Nereden tutsam elimde kalıyor çözüm adına işaret edeceğim başlangıçlar…

Allah aşkına siz söyleyin. Nereden başlamamız gerekiyor? Nasıl yeniden kazanırız kaybettiğini vicdanımızı ve toplumsal hafızamızı? Nasıl geri gelir yitirdiğiniz merhamet duygumuz?

Bize bir harf öğretenin kırk yıl kölesi olacak düsturla bugünlere gelen bu millet, nasıl olurda binlerce harf öğreten ve memleketin aydınlık geleceği için tüm hayatını vakfeden öğretmenlerine kıyar? Aklım almıyor! Almıyor! Almıyor!

Bu son olsun diyoruz hep, ama bir türlü olmuyor!

Bir çıksın, yol göstersin. Bu öfke, cehalet ve lanet denkleminden nasıl çıkarız anlatsın hepimize… Bu denklemde hepimiz boğulmadan ama… Şimdi, hemen, bir dakika bile kaybetmeden uygulamaya geçelim topyekûn. Yoksa bugün değilse yarın, yarın değilse bir gün muhakkak yutar bu girdap hepimizi…

Fatma Nur Çelebi Öğretmenimizin hatırasına saygıyla. Seni koruyamadık, affet bizi hocam. Allah rahmetiyle şereflendirsin seni, mekânı cennet olsun…