Amerikalı yazar Dave Eggers, Roddy Doyle için, “Hiç kimse yaşayan yazarlar arasında Roddy Doyle kadar iyi diyalog yazamıyor,” der. Bu övgü boşuna değil. Doyle'un karakterleri edebî cümleler kurmaz; birbirlerinin sözünü keser, aynı kelimeyi tekrar eder, susar, alay eder ve çoğu zaman söylemedikleriyle konuşurlar. Bu yüzden roman okunmaktan çok dinlenir. Mahalle çocuklarının dili, lakapları, argo sözcükleri ve bitmek bilmeyen laf atışmaları, Dublin'in ritmini sayfalara taşır.

Doyle'un asıl ustalığı ise diyalogu yalnızca karakterleri konuşturmak için değil, sınıfsal aidiyetleri, güç ilişkilerini ve görünmeyen duygusal gerilimleri görünür kılan başlıca anlatım aracına dönüştürmesidir. Paddy Clarke Ha Ha Ha'nın gerçek kahramanlarından biri belki de bu benzersiz sestir.