Dönüşüm o kadar hızlı oldu ki, artık bir dil kursunun reklamındaki öğretmen de, en yeni sezon elbiseyi üzerinde taşıyan manken de aslında hiç var olmamış birer algoritmadan, kodlardan  ibaret olabiliyor.

Peki, soralım kendimize: Ne kadar inandırıcı, ne kadar ikna edici?

Her ne kadar tanıtılan ürün gerçek olursa olsun; içinde kanlı canlı bir insanın, gerçek bir duygunun olmadığı bir reklam size ne kadar inandırıcı geliyor?

Geçtiğimiz günlerde sosyal medyada tekstil ürünü satan bir platforma denk geldim. Ürün gerçekti ama elbiseyi taşıyan manken yapay zekâ ile oluşturulmuştu.

Paylaşımın altındaki yorumlardan biri dikkatimi çekti.

"Elbise yapay zekâ üzerinde de olsa beden ölçülerini öğrenebilir miyim?"

İlk anda tebessüm ettim. Sonra düşündüm.

Gerçekten doğru bir soruydu.

Çünkü yapay zekâ ile oluşturulan bir mankenin boyunu da, kilosunu da, bel inceliğini de, omuz genişliğini de birkaç komutla değiştirebiliyorsunuz. Peki o elbise gerçekten o ölçülerde bir insanın üzerinde mi duruyor, yoksa yalnızca ekranda güzel görünmesi için mi öyle tasarlandı?

İşte tüketicinin kafasında oluşan soru tam da bu.

Ürün gerçek olabilir. Marka gerçek olabilir. Ama ürünü tanıtan kişi gerçek değilse, ister istemez güven duygusu da sorgulanıyor.

Bence reklamın en önemli amacı dikkat çekmek değil, güven vermektir.

Çünkü insanlar yalnızca bir ürün satın almıyor; aynı zamanda o markaya da güveniyor.

Bugün teknoloji sayesinde kusursuz yüzler, kusursuz vücutlar ve kusursuz reklamlar üretilebiliyor. Ama hayat zaten kusursuz değil. Belki de insanları etkileyen şey, kusursuzluk değil; samimiyet.

Burada küçük işletmeleri kesinlikle anlayabiliyorum, onlara hak veriyorum. Reklam ve tanıtım, günümüz ekonomik koşullarında gerçekten çok büyük bütçeler gerektiriyor. Büyük prodüksiyonlar yapamayan, bir modelle ya da çekim ekibiyle çalışmaya gücü yetmeyen küçük bir işletmenin yapay zekâya sığınması mantıklı bir kaçış yolu gibi görünebilir.

Ancak madalyonun bir de diğer yüzü var: "Farklı olmak" ya da "maliyeti kısmak" düşüncesiyle yola çıkan markalar, aslında en büyük sermayelerini, yani güvenilirliklerini ve inandırıcılıklarını ne kadar koruyabiliyor?

Bugün bir reklamı birkaç dakikada yapay zekâ ile hazırlayabiliyoruz. Ama insanların güvenini oluşturmak hâlâ yıllar alıyor. Teknoloji geliştikçe reklamlar kusursuzlaşıyor olabilir. Peki ya samimiyet? İşte onu henüz hiçbir algoritma üretemiyor.

Ticaretin ve iletişimin en eski kuralıdır: İnsan, insana güvenir. Bizler konuşurken dili sürçen, kıyafeti giydiğinde potluk yapan ama samimiyetiyle içimizi ısıtan gerçek insanları arıyoruz. Günün sonunda satın alma kararını hâlâ "duygularıyla hareket eden gerçek insanlar" veriyor. Bir koda veya piksele bağlanamayacağımıza göre, maliyetten kaçarken ruhumuzu ve samimiyetimizi kaybetmemeliyiz.

Çünkü algoritmalar ne kadar mükemmel olursa olsun, kusurlu ama gerçek bir insanın yerini asla tutamaz. Peki, siz sevgili okuyucularım; yapay zeka reklamları sizi ikna ediyor mu?