İstanbul için beklediğimiz ve Marmara denizi içinde olacağını çok iyi bildiğimiz deprem, bize koşarak yaklaşırken ülkemizde, Avrupa da ki tüm ülkelerin toplamından daha fazla yer bilimci varken neden hala afetlere maruz kaldığımızda en büyük can kayıplarını vererek ciddi acılar yaşamaya devam ediyoruz?

Bu risk İstanbul için her zaman var olmaya devam edecek olan ve adeta bu şehirde yaşamak zorunda olan tüm insanları ilgilendiren bence en hayati meseledir.

Bu soruyu sormak bile beni rahatsız ediyor ancak sosyolojik olarak incelenmesi gereken bir vaka aslında bu konu.

Depremler de tıpkı insanlar gibi konuşurlar. Dönemsel olarak bize bazı mesajlar vermek isterler. Ancak siz tüm duyu organlarınızla ve beyninizle kendinizi kapatmışsanız hiçbir şey duyamazsınız, göremezsiniz ve tüm bu anomalileri yorumlayamazsınız.

23 Nisan 2025 tarihinde, saatler 12-49'u gösterdiğinde, Marmara Ereğlisi'nin güney doğusunda, yerin 13 km. altında, doğu batı yönlü, doğrultu atımlı 15 km. uzunluğunda bir fay kırıldı.

Dostoyevski, 27 yaşındayken Çar rejimi tarafından tehlikeli kabul edilen kitapları toplayan, edebiyat grubuna dahil olduğu için tutuklandı.

Koca Sinan, aslında hem mühendis hem de mimardı zira yaptığı eşsiz tasarımlarıyla göz kamaştırırken bence asıl önemli olan, inşa ettiği yapıların yüz yıllara meydan okuyacak kadar dayanıklı olmasıydı. Elbette ki bu dayanıklılık ciddi bir matematiksel hesapla mümkündü. Oysa bugün betonarme ağırlıklı inşa edilen binalar bile 60-70 yıl gibi süreler için tasarlanıyor.

Bugün, Ortadoğu'da ülkemizi bekleyen büyük tehlikeyi ve Amerika'nın İsrail sponsorluğunda, Trump yönetmenliğinde, vizyona koymayı planladığı en son filminin, detayları üzerine yazmak istedim.