Aslında,  "dijital göçebe"nin evrensel bir tanımı yok. Sıkı tanımla rakam 5-35 milyon arası değişirken, gevşek tanımla 40-80 milyon arasına kayıyor. En sağlam tekrarlanan ölçüm şirketlerinden MBO Partners'ın yıllık araştırması: 18,5 milyon Amerikalı çalışanın kendini dijital göçebe olarak tanımladığını, yani ABD iş gücünün yaklaşık %12'sini ve 2019'a kıyasla %153'lük bir artışı gösteriyor. İlginç olan yapısal değişim de oluşması. 2025'te 11,2 milyon göçebe geleneksel bir işverene bağlı, 7,3 milyonu bağımsız çalışıyor. Göçebelik artık serbest çalışan marjinalitesi değil, kurumsal bir çalışma biçimi. Göçebelerin %75'i 40 yaş altı, %42'si milenyal kuşak ve %91'inden fazlası yükseköğrenim diplomasına sahip. Ben de bazen yazılarımı evde yazıyorum sonra gazeteye gidiyorum ama bu durum her halde uzaktan çalışmaya girmez. Ben ve uzaktan çalışanların birçoğu hanımlarından kaçan erkeklerden oluşuyor. Şaka bir yana, 2025'te yılda ziyaret edilen yer sayısı 6,2'ye düşerken her durakta kalış süresi 5,4 haftadan 6,4 haftaya çıktı. "Slowmad" (yavaş göçebe) eğilimi, ülke değiştirmek yerine bir yerde daha uzun kalmayı tercih ediyor.

Dijital göçebeler gittikleri her yerde bir ekonomik iz bırakıyor. Sektör tahminleri, küresel göçebe nüfusunun konaklama, ulaşım, coworking üyelikleri ve yerel hizmetler üzerinden yılda yaklaşık 940 milyar dolarlık doğrudan harcama yaptığını gösteriyor. Başka bir hesaba göre bu hacim 787 milyar dolar. Yine de dünyanın en zengin 50 ülkesinden birinin büyüklüğünde. Göçebe hizmet pazarı 2026'da 54,5 milyar dolardan 2030'da 120 milyar dolara çıkması beklenen ayrı bir kol. Ortalama bir göçebenin yıllık geliri ise 124.720 dolar. ABD hane halkı medyan gelirinin oldukça üzerinde. Hakikaten de doğduğun coğrafya kaderini çiziyor. Tabi bu herkes için geçerli olmayabilir ama baksanıza rakamlara. Ben bu yazıyı yazarken birçok rapor okudum. Onlardan aldığım onaylanmış rakamlar bunlar. İşte benim gibi işi fark eden ülkeler bu parayı fark edince yarışa girdi. 2019'da beşin altında ülke dijital göçebe vizesi verirken 2026 başında bu sayı 60-66'ya ulaştı; ilk vizeyi Ağustos 2020'de Estonya başlattı. İspanya, Ocak 2023'te başlattığı vizeyle 2024 sonuna kadar 27.875 izin verdi ve 2025 endeksinde 100 üzerinden 99,67 puanla birinci oldu. Tayland'ın programı bir yılda 35.000'den fazla başvuru çekti. 

Türkiye de 2024'te digitalnomads.gov.tr portalıyla rotasını dünyaya açtı. Bu konuda beklediğimiz aday tasviri şöyle belirlenmiş.  21-55 yaşında, üniversite mezunu, yabancı işverenle uzaktan çalışıyor ve aylık en az 3.000 dolar gelir belgeliyor olmalı. Eğer bu kritere uyuyorsanız size verilen izin bir yıllık olup beş yıla kadar yenilenebiliyor.

Akademik pencere de zenginleşiyor. Dallas Fed'in 2026 çalışması, evden çalışanların benzeri mesleklerden %40-50 daha fazla göç ettiğini ve pandemi sonrası göç artışının yarısının uzaktan çalışmadan kaynaklandığını gösteriyor; göçebeleşen iş gücü daha düşük maliyetli kentlere akıyor. Dünya Ekonomik Forumu, uzaktan dijital işlerin 73 milyondan 2030'da 92 milyona çıkacağını öngörüyor. Uluslararası Çalışma Örgütü ise bu durumu biraz dizginliyor. Dünya iş gücünün yalnızca yaklaşık %18'i evden etkili çalışabilecek bir işe ve altyapıya sahip, dijital göçebelik küresel bir ayrıcalık. Gölgede rahatsız edici bir gerçek var. 2023 araştırması, göçebelerin %77'sinin en az bir kez tükenmişlik yaşadığını ortaya koyuyor.

Dijital göçebelik bir modadan çıkıp kurumsal bir istihdam kategorisine ve ulusal ekonomiler için ciddi bir gelir kaynağına dönüştü. Türkiye gibi ülkeler için soru artık "dijital göçebe gelse mi" değil, "bu geliri ve yaratacağı baskıyı konut ile altyapı politikalarıyla nasıl yönetecek" olmalı. Kendi derdimize düşmüşken bunu da düşünen devlet unsurları ülke için çok faydalı bir gelişmeye ışık tutacaktır.