Bir çocuk için para; yalnızca bir alışveriş aracı değil.

Bazen sevginin, bazen ilginin, bazen de eksik kalan bir ebeveynliğin telafisidir.

Ve tam da bu noktada şu soruyu sormak gerekir:

Biz çocuklarımıza gerçekten para mı veriyoruz, yoksa bir boşluğu mu dolduruyoruz?

Para: Bir araç mı, bir duygu mu?

Yetişkinler için para, ihtiyaçları karşılayan bir araçtır.

Ama çocuk için durum farklıdır. Çocuk, paranın kendisinden çok, onunla birlikte gelen duyguyu öğrenir.

Eğer bir çocuk her istediğinde karşılık buluyorsa, şu mesajı alır:

“İstediğim oluyorsa, değerliyim.”

Eğer sürekli erteleniyor ya da açıklama yapılmadan reddediliyorsa:

“Demek ki yeterince önemli değilim.”

Bu nedenle para eğitimi aslında bir duygu eğitimidir.

Sevgi ile sınır arasındaki ince çizgi

Günümüz ebeveynlerinin en sık düştüğü tuzaklardan biri şu cümlede gizli:

“Benim yaşadığımı yaşamasın.”

Bu iyi niyetli yaklaşım, çoğu zaman çocuğun her istediğinin alınmasına dönüşür.

Oysa her isteğin karşılanması, çocuğa konfor değil, kontrolsüzlük kazandırır.

Sınır görmeyen bir çocuk:

• Beklemeyi öğrenmez

• Sabretmeyi öğrenmez

• Değer üretmeyi öğrenmez

Ve en önemlisi, hiçbir şey onu uzun süre mutlu edemez.

“Paramız yok” demek ne öğretir?

Çocukla para konuşmak çoğu ailede zor bir konu.

Bu yüzden en sık kullanılan cümle şu:

“Paramız yok.”

Oysa bu cümle çocuğun zihninde yalnızca ekonomik bir mesaj vermez.

Aynı zamanda bir güvensizlik hissi oluşturur.

Bunun yerine şu ifade çok daha sağlıklı:

“Bu bizim için şu an bir öncelik değil.”

Bu yaklaşım çocuğa şunu öğretir:

Hayatta seçimler vardır.

Her şey aynı anda olmaz.

Karar vermek gerekir.

Yani çocuğa para değil, hayat becerisi kazandırılmış olur.

Beklemeyi öğrenemeyen nesil

Bugünün çocukları “hemen” istiyor.

Çünkü çoğu zaman beklemek zorunda kalmıyorlar.

Oysa beklemek, bir çocuğun psikolojik gelişimi için kritik bir süreçtir.

Bekleyen çocuk:

• Sabretmeyi öğrenir

• Dürtülerini kontrol eder

• Sahip olduklarının değerini anlar

Kısacası, beklemek çocuğu güçlendirir.

Harçlık: Para değil, sorumluluktur

Harçlık vermek, çocuğa para vermek değildir.

Harçlık, çocuğa seçim yapma ve sonuçlarına katlanma becerisi kazandırır.

Ancak bunun için bazı sınırlar gerekir:

• Harçlık düzenli olmalı

• Miktarı belli olmalı

• Bittiğinde hemen tamamlanmamalı

Çocuk şunu öğrenmeli:

“Seçim yapmalıyım.”

Bu farkındalık, ileride finansal olarak sağlıklı bir bireyin temelini oluşturur.

Sevginin yerine parayı koymak

Modern ebeveynliğin en görünmeyen ama en tehlikeli hatası şu:

Suçluluk duygusuyla para vermek.

“Yanında değilim ama al bunu…”

Bu cümle, çocuğun zihninde şu eşleşmeyi kurar:

Para = Sevgi

Bu şekilde büyüyen bireyler ileride:

• Harcayarak mutlu olmaya çalışır

• Sahip oldukça değerli hissetmek ister

• Ama içsel olarak hiçbir zaman doyuma ulaşamaz

Para terbiyesi nedir?

Para terbiyesi, çok para kazanmak değil, parayla sağlıklı bir ilişki kurabilmektir.

• Parayı yönetebilmek

• Ona bağımlı olmamak

• Kendi değerini onunla ölçmemek

Çünkü gerçek zenginlik hesapta değil, zihinde başlar.

Sevgili okuyucularım.

Çocuğunuza ne kadar para verdiğiniz önemli değil.

Önemli olan, o parayla nasıl bir ilişki kurmayı öğrettiğinizdir.

Bugün her istediği alınan bir çocuk,

yarın hiçbir şeyden tatmin olmayan bir yetişkine dönüşebilir.

Ama doğru yönlendirilen bir çocuk:

• Sabretmeyi öğrenir

• Üretmeyi öğrenir

• Kendine yetmeyi öğrenir

Ve en önemlisi, hayatla sağlıklı bir bağ kurar.

Unutmayalım:

Çocuğunuza para bırakabilirsiniz…

Ama ona parayla baş etmeyi öğretmezseniz,

o para da onu bırakır.