"Ekip çalışması" günümüz iş dünyasının dillerden düşmeyen, fiyakalı ancak bir o kadar da içi boşaltılmış kavramlarından biri.

Hayat, kelime anlamı itibarıyla ardı ardına dizilmiş seçimler silsilesinden ibarettir. Peki, bu seçimlerin ne kadarını gerçekten bilinçli bir "biz" yapıyoruz? Üzerine titrediğimiz, altını çize çize savunduğumuz ve hayatımızın yönünü belirlediğini düşündüğümüz o kararlar...

Başarı hikâyelerinin neredeyse tamamı gizli ya da açık bir "biz" vurgusu taşır. Çünkü biliriz ki, tek başımıza atacağımız adımlar bir yere kadar iz bırakır; zirveye giden yol, şüphesiz ki doğru yol arkadaşlıklarından, yani birliktelikten geçer. Ancak tam bu noktada, altını kalın çizgilerle çizmemiz gereken büyük bir yanılgı var: Her birliktelik bizi başarıya götürmez.

Hayatta en çok nerede vakit geçiriyoruz? Evimizde mi, ofisimizde mi, yoksa o çok sevdiğimiz kafede mi?

"Değişim..." Ne kadar da kolay dökülüyor dudaklarımızdan değil mi? İki hece, yedi harf; bir çırpıda, pürüzsüzce çıkıveriyor ağzımızdan. Fakat telaffuzundaki bu inanılmaz hafiflik, eyleme geçildiğinde yerini nasıl da devasa, ezici bir ağırlığa bırakıyor. Dilde bu denli ucuz olan bir kavramın, yaşantıda bu kadar pahalı olması hüznümüzün ilk durağı belki de.

Parayı yalnızca banknotlardan ibaret bir mübadele aracı olarak tanımlamak, onun varoluşsal temelini ıskalamaktır.

Her sabah olduğu gibi o sabah da ayakkabılarını giyerken derin bir iç çekti. Eskiden bu ayakkabıları giydiğinde dünyayı fethedeceğinden emin adımlarla çıkardı o kapıdan.

Kıymet bilmek, sonradan öğrenilen bir nezaket kuralı değil; derin bir bilinç sıçramasının, tabiri caizse "feleğin çemberinden" hakkıyla geçmiş olmanın getirdiği bir olgunluk halidir. Hayatın savurmalarından, hayal kırıklıklarından ve sevinçlerinden süzülerek gelen bu insanlar, etraflarına yaydıkları o sessiz, anlayışlı ve güler yüzlü aurayla hemen fark edilirler.